Selena Marie Gomez (ur. 22 lipca 1992[1] w Grand Prairie) – amerykańska aktorka i piosenkarka, która zasłynęła rolą Alex Russo w wyróżnionym nagrodą Emmy serialu Czarodzieje z Waverly Place. Od tego czasu Gomez wystąpiła w szeregu filmów telewizyjnych, włączając w to Kopciuszek: Roztańczona historia, Czarodzieje z Waverly Place: Film i Program ochrony księżniczek, a także zadebiutowała w pełnometrażowym filmie kinowym – Ramona i Beezus.
Kariera Gomez obejmuje również aktywność muzyczną. Selena jest założycielką i wokalistką grupy Selena Gomez & the Scene, która dotychczas wydała trzy albumy studyjne: Kiss & Tell, A Year Without Rain oraz When the Sun Goes Down, Stars Dance. Wszystkie uzyskały statusy złotych płyt w Stanach Zjednoczonych za sprzedaż powyżej 500 tysięcy egzemplarzy[2][3]. Do najpopularniejszych utworów formacji należą m.in.: "Naturally", "Who Says" i "Love You Like a Love Song" – każdy z nich rozszedł się na rynku amerykańskim w liczbie ponad miliona kopii, uzyskując platynowy status według RIAA[2].
W 2008 roku Selena Gomez została odznaczona honorowym tytułem ambasadora dobrej woli UNICEF, stając się jednocześnie najmłodszym członkiem tego gremium[4].Selena Gomez urodziła się w Grand Prairie, w stanie Teksas[1]. Rodzice dali jej to imię na cześć wokalistki Seleny, jednej z największych gwiazd muzyki Tejano na świecie[5]. Matka Gomez, była aktorka teatralna Amanda Dawn "Mandy" Teefey (nazwisko rodowe: Cornett), ma włoskie korzenie, zaś jej ojciec, Ricardo Joela Gomez, ma pochodzenie meksykańskie[6][7]. Rodzice Seleny rozwiedli się, gdy ta miała pięć lat; Gomez była w konsekwencji wychowywana przez swoją pracującą matkę[6][8]. W 2006 roku Mandy ponownie wyszła za mąż, za Briana Teefeya[9].
W wywiadzie, który w 2009 roku udzieliła magazynowi People, Gomez przyznała, że zainteresowanie aktorstwem zrodziło się u niej, gdy obserwowała, jak jej matka przygotowywała się do swoich produkcji teatralnych[8]. W maju 2010 roku Selena otrzymała dyplom ukończenia szkoły średniej na drodze edukacji domowej[10].
27 lutego 2011 roku Selena Gomez pojawiła się na Oscarowym przyjęciu magazynu Vanity Fair w towarzystwie kanadyjskiego wokalisty Justina Biebera[11], potwierdzając jednocześnie trwające od miesięcy spekulacje o romantycznych relacjach tej dwójki[12][13][14][15][16][17]. Od tego czasu związek Seleny i Justina przyciągał uwagę mediów z całego świata[18][19][20][21][22]. Związek pod koniec 2012 roku zaczął przeżywać kryzys, jednak w kwietniu 2013 roku para do siebie wróciła. 12 czerwca 2013 roku na świat przyszła jej siostra Gracie Elliot Teefey, której ojcem jest ojczym Seleny, Brian Teefey.
Gomez jest właścicielką sześciu psów ratowniczych i określa samą siebie mianem "wielkiej miłośniczki zwierząt"[23].
2002–2006: Barney i przyjaciele i początki
Gomez rozpoczęła swoją karierę aktorską w wieku siedmiu lat, wcielając się w postać Gianny w serialu Barney i przyjaciele[24]. Następnie zagrała epizodyczne role w obrazie Mali agenci 3D: Trójwymiarowy odjazd oraz w filmie telewizyjnym Strażnik Teksasu – Próba ognia.
W 2004 roku Selena została "odkryta" przez stację telewizyjną Disney Channel[25]. W następstwie pojawiła się gościnnie w serialach Nie ma to jak hotel oraz Hannah Montana, w którym jej rola przekształcona została z czasem w postać powracającą, drugoplanową w drugiej i trzeciej serii. Selena nagrała ponadto dwa pilotażowe odcinki dla spin-offów seriali Disneya[26]. Pierwszy z nich, What's Stevie Thinking?, był spin-offem Lizzie McGuire; Gomez wcieliła się w nim w postać Stevie Sanchez, młodszej siostry Mirandy Sanchez. Z kolei drugi z nich, Arwin!, stanowił spin-off Nie ma to jak hotel, a Selena zagrała w nim Alex. Jednakże ostatecznie żaden z tych spin-offów nie został rozwinięty, a projekty wstrzymano.
2007–2009: Czarodzieje z Waverly Place
W 2008 roku Gomez zagrała w wydanym wyłącznie na DVD filmie Kopciuszek: Roztańczona historia, czyli sequelu obrazu Historia Kopciuszka z 2004 roku. Użyczyła także głosu epizodycznej postaci, córce burmistrza, w filmie animowanym Horton słyszy Ktosia, który miał premierę w marcu 2008 roku. Miesiąc później Lacey Rose z magazynu Forbes wyróżniła Selenę na 5. miejscu listy ośmiu najbardziej obiecujących gwiazd dziecięcych, opisując ją jako "obdarzoną wieloma talentami nastolatkę"[28].
W lutym 2009 roku Gomez dostała angaż do jednej z dwóch głównych ról w swoim pierwszym filmie kinowym, Ramona i Beezus, czyli adaptacji serii nowel Ramona autorstwa Beverly Cleary[29][30]. Jednocześnie przyznała, że w tamtym momencie nie czuła presji wynikającej z grania postaci dojrzalszych: "Myślę, że w pełni zdaję sobie sprawę z tego, kim są moi odbiorcy, sama zresztą jestem wciąż dzieciakiem. Nie podjęłabym się roli, w której czułabym się źle lub która zostałaby źle odebrana przez moich fanów."[31]
W czerwcu 2009 roku Selena pojawiła się gościnnie w serialu Słoneczna Sonny, w odcinku zatytułowanym "Battle of the Network Stars". W tym samym miesiącu premierę na antenie Disney Channel miał film telewizyjny Program ochrony księżniczek, w którym Gomez ponownie pojawiła się u boku Demi Lovato[32]. Audycja zgromadziła 8,5 milionów widzów; był to wtedy trzeci najlepszy wynik oglądalności osiągnięty przez Disney Channel Original Movie[33]. W lipcu 2009 roku Selena oraz dwójka innych bohaterów serialu Czarodzieje z Waverly Place pojawiła się wraz z bohaterami Hannah Montana i Nie ma to jak statek w crossoverze Wizards on Deck with Hannah Montana.
28 sierpnia 2009 roku premierę miał film telewizyjny Czarodzieje z Waverly Place: Film, oparty na serialu[34]. Obejrzało go wówczas 11.4 milionów odbiorców; tym samym, Czarodzieje z Waverly Place: Film stał się najchętniej oglądanym programem w telewizji kablowej roku 2009, a zarazem 2. najlepszą premierą filmową Disney Channel w dotychczasowej historii tej stacji, tuż za High School Musical 2[35]. W 2010 roku Czarodzieje z Waverly Place: Film wyróżniony została statuetką Emmy w kategorii wyróżniający się program dla dzieci[36]. Rok wcześniej Emmy w tej samej kategorii otrzymał natomiast sam serial Czarodzieje z Waverly Place[36].
Od 2010: rozwój kariery filmowej
19 czerwca 2011 roku Gomez poprowadziła galę rozdania nagród MuchMusic Video Awards, zaś 6 listopada tę samą rolę, prowadzącej, pełniła podczas ceremonii MTV Europe Music Awards[43]. W trakcie gali MTV Selena wykonała ponadto premierowo singel "Hit the Lights".
Gomez pojawiła się gościnnie w filmie Muppety, który miał światową premierę w listopadzie 2011 roku[44]. W 2011 roku wytwórnie Universal Pictures i Strike Entertainment wykupiły prawa do ekranizacji powieści Trzynaście powodów autorstwa Jaya Ashera; Selena wcieli się w rolę głównej bohaterki – Hannah Baker[45]. Premiera tegoż obrazu planowana jest na rok 2012.
W styczniu 2012 roku Gomez ogłosiła, że robi przerwę w swojej działalności muzycznej, by skupić się na karierze aktorskiej[46]. Krótko po tym poinformowano, że Selena zastąpi Miley Cyrus w obsadzie animowanego filmu Hotel Transylwania, wcielając się w rolę Mavis – córki Drakuli, którego dubbinguje Adam Sandler[47]. W 2013 roku ukazał się kolejny film z udziałem Gomez, Spring Breakers, w reżyserii Harmony'ego Korine'a[48].
Kariera muzyczna
2008: kariera solowa
W 2008 roku Gomez nagrała cover utworu "Cruella de Vil" na album kompilacyjny DisneyMania 6. Następnie zarejestrowała trzy piosenki na ścieżkę dźwiękową obrazu ze swoim udziałem, Kopciuszek: Roztańczona historia. Również w 2008 roku Selena nagrała utwór "Fly to Your Heart" na potrzeby filmu animowanego Dzwoneczek.W lipcu 2008 roku, tuż przed swoimi szesnastymi urodzinami, Gomez podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Hollywood Records, należącą do studia Disney[49]. W 2009 roku Selena nagrała w duecie z Demi Lovato utwór "One and the Same", wykorzystany jako ścieżka dźwiękowa filmu Program ochrony księżniczek[50]. Kolejne cztery piosenki Gomez ukazały się na soundtracku serialu Czarodzieje z Waverly Place; jedna z nich, "Magic", wydana została jako singel promujący płytę. W maju 2009 roku premierę w iTunes miał singel "Whoa Oh!", który Selena nagrała gościnnie z grupą pop punkową Forever the Sickest Kids[51].
Od 2009: Selena Gomez & the Scene
Inne projekty
Działalność filantropijna
Gomez zaangażowała się kampanię społeczną UR Votes Count, która miała poszerzyć wiedzę nastolatków na temat kandydatów na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych w wyborach z 2008 roku, Baracka Obamy oraz Johna McCaina[57]. W październiku 2008 roku Selena wzięła udział w akcji Runway for Life zorganizowanej w dziecięcej placówce medycznej St. Jude's Children's Hospital[58]. Gomez jest ambasadorką projektu DoSomething.org; w jego ramach uczestniczyła między innymi w akcji charytatywnej Island Dog, mającej na celu pomoc psom z Portoryko[59]. Selena jest ponadto przedstawicielką firmy ubezpieczeniowej State Farm Insurance; reklamy z jej udziałem emitowane są na antenie Disney Channel, by promować wśród młodych odbiorców model bezpiecznej jazdy samochodem[60]. Gomez zaangażowała się również w RAISE Hope for Congo, czyli inicjatywę Enough Project, która ma na celu rozpowszechnianie wiadomości na temat konfliktu o surowce naturalne w Kongo, a także brutalnego traktowania tamtejszych kobiet[61].
W 2009 roku aktorka, w ramach programu A Day Made Better, zrobiła niespodziewaną wizytę w jednej ze szkół podstawowych w Los Angeles. Gomez wręczyła władzom szkoły nagrodę i zestaw wyposażeniowy o wartości tysiąca dolarów, a następnie rozmawiała z uczniami o tym, jak ważną kwestią jest zaangażowanie w sprawy społeczne[62][63].
W sierpniu 2009 roku, siedemnastoletnia wówczas Selena Gomez, stała się najmłodszą ambasadorką dobrej woli UNICEF w historii. W ramach swojej pierwszej oficjalnej misji, Gomez wyruszyła 4 września 2009 roku na tygodniową podróż do Ghany, by tam na własne oczy przekonać się o fatalnych warunkach, w jakich dorastają lokalne dzieci, pozbawione czystej wody, opieki zdrowotnej i edukacji[64][65]. Aktorka przyznała w wywiadzie dla Associated Press, że chciała wykorzystać swoją rozpoznawalność, by zwrócić uwagę na Ghanę: "Właśnie dlatego czuję się zaszczycona, że mój głos potrafi dotrzeć do dzieci, które zaczną myśleć nad tymi sprawami. [...] Podczas trasy koncertowej ludzie pytali mnie, gdzie jest Ghana, a następnie wyszukiwali w Internecie informacji o tym państwie. Dzięki temu, że odwiedziłam ten kraj, oni teraz doskonale wiedzą, gdzie leży Ghana. To niezwykłe."[65][66] Z kolei podsumowując swoją rolę jako ambasadorki UNICEF-u, powiedziała: "Każdego dnia 25 tysięcy dzieci umiera z możliwych do uniknięcia przyczyn. Wraz z UNICEF-em wierzymy, że możemy zmienić tę liczbę z 25 tysięcy do zera. Wiem, że możemy tego dokonać, ponieważ UNICEF przez cały czas jest obecny na tych obszarach, dostarczając dzieciom ratującego życie wsparcia, które jest niezbędne, by mieć pewność, że liczba zero stanie się rzeczywistością."[64]
W 2009 roku, drugi raz z rzędu, Gomez była ambasadorką kampanii Trick-or-Treat for UNICEF[67]. Akcja z 2008 roku pozwoliła na zebranie ponad 700 tysięcy dolarów na cele charytatywne; Selena wyjawiła, że liczy, iż w 2009 roku zostanie złamana bariera miliona dolarów[65]. W ramach promocji Trick-or-Treat for UNICEF, zwycięzca specjalnej, charytatywnej aukcji internetowej miał okazję osobiście poznać Selenę podczas wybranego przez siebie koncertu[68]. Ponadto, Gomez aktywnie reklamowała kampanię za pośrednictwem serwisu społecznościowego Facebook[69]. W 2010 roku, podczas 60. edycji kampanii Trick-or-Treat for UNICEF, Gomez ponownie – trzeci raz z rzędu – pełniła rolę twarzy akcji[70]. Z tej okazji jej zespół, Selena Gomez & the Scene, zagrał charytatywny koncert, przekazując całość zebranych w ten sposób środków na rzecz Trick-or-Treat for UNICEF[71].
W lutym 2011 roku Selena odwiedziła Chile, by tam spotkać się z rodzinami objętymi programem Programa Puente UNICEFu, który związany jest z rozpowszechnianiem wczesnej edukacji i innymi kwestiami z dziedziny wychowywania dzieci. Opowiadając o doświadczeniach z podróży, przyznała: "UNICEF pomaga chilijskim rodzinom zwalczyć biedę, zapobiegać przemocy domowej oraz promować edukację. Możliwość obserwacji codziennej walki tych rodzin, ich wytrwałości i nadziei, jaką posiadali, była czymś naprawdę inspirującym."[72] W marcu aktorka wzięła udział w projekcie Celebrity Tap Pack, w ramach inicjatywy UNICEF Tap Project, polegającym na produkcji limitowanej edycji wody butelkowanej z wizerunkami osób uczestniczących w tej akcji. Projekt miał na celu zebranie środków na dostarczenie potrzebującym czystej wody oraz wdrażanie programów sanitarnych[73].
Biznes
Jesienią 2009 roku Gomez uczestniczyła w kampanii promującej nową kolekcję mody, dostępną w sklepach Sears, występując w jej reklamach telewizyjnych[75]. W tym samym okresie aktorka została twarzą marki Borden Milk, wytwarzającej produkty mleczne[76].W październiku 2009 roku Selena ujawniła plany zaprojektowania własnej linii odzieży, zwanej Dream Out Loud by Selena Gomez. Kolekcja miała premierę jesienią 2010 roku i została wykonana w pełni z przyjaznych środowisku materiałów[77][78][79]. Selena przyznała, że linia ta odzwierciedla jej własny styl, zaś same ciuchy określiła mianem "kobiecych, uroczych i artystycznych"[77]. Gomez, która dotychczas nie miała doświadczenia w branży odzieżowej, połączyła siły z projektantami: Tonym Melillo i Sandrą Campos, którzy w przeszłości pracowali z wielkimi domami mody[78].
14 lipca 2011 roku ogłoszono, że Gomez podpisała umowę z firmą Adrenalina, która zajmie się produkcją, reklamą i dystrybucją pierwszych perfum sygnowanych przez aktorkę. Prezes i zarazem CEO Adrenalina, Ilia Lekach, powiedział: "Jesteśmy niesamowicie podekscytowani perspektywą współpracy z panią Gomez. Więcej szczegółów na temat zapachu ujawnimy, gdy będziemy bliscy jego premiery."[80]
Informacje z Wikipedi wolnej encyklopedi.
Wprawdzie nie lubię Justina Bibera, ale to dla innych-
Justin Drew Bieber[1] (ur. 1 marca 1994[2]) – kanadyjski wokalista popowy/R&B, autor tekstów i aktor[3][4]. Bieber został „odkryty muzycznie” za pośrednictwem serwisu internetowego YouTube w 2008 roku przez Scootera Brauna, który następnie objął funkcję jego menedżera[5]. Braun zaaranżował spotkanie Biebera z Usherem, a krótko po tym Justin związał się z Raymond Braun Media Group (RBMG), czyli joint venture pomiędzy Braunem i Usherem, by następnie podpisać kontrakt płytowy z wytwórnią Island Records, zaoferowany przez L.A. Reida[6][7][8].
Pierwszy singel Biebera, „One Time”, został wydany w maju 2009, a za jego produkcję odpowiadali między innymi The-Dream i Tricky Stewart. W listopadzie tego samego roku premierę miał debiutancki minialbum wokalisty, My World, który uzyskał status platynowej płyty według RIAA za sprzedaż powyżej miliona egzemplarzy na terenie Stanów Zjednoczonych. Bieber stał się pierwszym artystą w historii, którego siedem piosenek z debiutanckiego wydawnictwa było notowanych na liście Billboard Hot 100[9]. W marcu 2010 ukazał się pierwszy album studyjny wokalisty, My World 2.0, który uplasował się na szczycie notowań w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i kilku innych państw. Premierę tejże płyty poprzedziła publikacja głównego singla – „Baby”; wideoklip do „Baby” jest najczęściej wyświetlanym i najczęściej komentowanym filmem w historii serwisu YouTube[10]. Po wydaniu My World 2.0, Bieber wyruszył w swoją pierwszą trasę koncertową – My World Tour, wydał dwa albumy z remiksami – My Worlds Acoustic i Never Say Never – The Remixes, a także wystąpił w koncertowo-biograficznym filmie 3D na swój temat – Justin Bieber: Never Say Never. W listopadzie 2011 roku ukazał się drugi album studyjny Biebera, świąteczny Under the Mistletoe, który zadebiutował na 1. miejscu Billboard 200.
W czerwcu 2011 magazyn Forbes umieścił Biebera na 2. miejscu listy najlepiej opłacanych postaci show-biznesu poniżej 30 roku życia; w okresie 12 miesięcy zarobił on bowiem 53 miliony dolarów[11]. Bieber był jednocześnie najmłodszą osobą, a zarazem jednym z zaledwie 7 muzyków w zestawieniu. Z kolei w 2012 roku Forbes wyróżnił go na 3. pozycji zestawienia najbardziej wpływowych postaci show-biznesu, z rocznym dochodem w wysokości 55 milionów dolarów[12].
Od początków swojej kariery Bieber otrzymał szereg nominacji i nagród muzycznych, włączając w to statuetkę dla Artysty Roku, zdobytą na gali 2010 American Music Awards. Wokalista nominowany był również do Nagrody Grammy w kategoriach: Best New Artist i Best Pop Vocal Album.
Anna German, od 1972 r. Anna Wiktoria German-Tucholska (ur. 14 lutego 1936 w Urgenczu w Uzbeckiej SRR (ZSRR), zm. 25[1]/26[2] sierpnia 1982 w Warszawie) – polska piosenkarka i kompozytorka, aktorka, z wykształcenia geolog. Śpiewała w siedmiu językach.
Laureatka festiwali m.in. w Monte Carlo, Wiesbaden, Bratysławie[3], San Remo, Neapolu, Viareggio, Cannes, Ostendzie, Sopocie, Opolu, Kołobrzegu, Zielonej Górze. Dwukrotnie uznana za najpopularniejszą polską piosenkarkę wśród Polonii amerykańskiej (1966, 1969). Zdobywczyni złotej płyty za longplay Człowieczy los (1972 r.).
Ojcem Anny German był Eugen Hörmann (ros. Евгений Герман, pol. Eugeniusz German) (ur. 1910 zm. 1938), księgowy urodzony w Łodzi. Przodkowie od strony ojca pochodzili z Niemiec. Na przełomie XVIII i XIX w. osiedlili się na Ukrainie. W 1819 pradziadek Anny założył wieś Hoffnung (obecnie Olgino). Tam urodził się Friedrich Hörmann (Hermann). Studiował w Seminarium Ewangelickim w Łodzi. Tam ożenił się z Anną Balach i w 1910 przyszedł na świat jego syn Eugen. Po ukończeniu studiów wraz z rodziną wrócił na Ukrainę. W 1929 r. w wyniku represji został aresztowany i zesłany do obozu pracy. Eugen postanowił uciec z ZSRR przez Środkową Azję i Iran[4].
Matka, Irma German, secundo voto Berner z domu Martens (ur. 1909, zm. 30 stycznia 2007), wywodziła się z holenderskich mennonitów, zamieszkałych w Wielikokniażeskoje na Kubaniu, których do Rosji sprowadziła caryca Katarzyna II[5]. Po wojnie przez wiele lat była wykładowcą języka niemieckiego na Akademii Rolniczej we Wrocławiu.
Babka Anny German przeniosła się z rodzinnego Kubania do Fergany w Uzbekistanie, jej córka Irma tam poznała swego męża. Uciekając przed NKWD przenieśli się do Urgencza, tam też urodziła się Anna. Potem rodzina przeniosła się do Taszkentu. W 1937 r. gdy Irma była po raz drugi w ciąży mąż został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa i w 1938 r. rozstrzelany. Po aresztowaniu ojca zostały wysiedlone z Fergany i zesłane do Kirgistanu. W tym samym roku urodził się ich syn Fridrich. Mając dwa lata brat Anny zmarł na szkarlatynę[6]. W 1942 Irma wyszła ponownie za mąż, za Hermana Bernera. Rok później Herman, jako oficer Ludowego Wojska Polskiego zginął w Bitwie pod Lenino, o czym rodzina dowiedziała się znacznie później. W 1946 r. Irma German, jako żona Polaka, złożyła dokumenty repatriacyjne i razem z córką i matką wyjechały do Polski[7]. Początkowo mieszkały w Nowej Rudzie. W 1949 r. przeprowadziły się do Wrocławia i zamieszkały przy ulicy Trzebnickiej. Anna uczęszczała do VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Krzywoustego we Wrocławiu, które ukończyła w 1955 r. W styczniu 1962 r. uzyskała tytuł magistra geologii na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie pracy magisterskiej „Zdjęcie geologiczne okolic Zatonia (Ustronie)”[8]. Studia ukończyła z wyróżnieniem.
Kariera artystyczna
Jako piosenkarka debiutowała w 1960 r. we wrocławskim Kalamburze. W 1963 roku wzięła udział w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie zdobyła II nagrodę w dniu polskim za utwór „Tak mi z tym źle”. Natomiast w 1964 r. zdobyła drugą nagrodę na Festiwalu Piosenki w Opolu śpiewając piosenkę „Tańczące Eurydyki”. Następnie zdobyła dwie nagrody za „Tańczące Eurydyki” podczas Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie w 1964 r.: I (w dniu polskim) i III (w dniu międzynarodowym).Podczas III Festiwalu Piosenki w Opolu w 1965 r. zdobyła I nagrodę za piosenkę „Zakwitnę różą”. W tym okresie spotkała przyszłego męża – Zbigniewa Tucholskiego. Została także zaproszona przez włoską firmę fonograficzną „Company Discografica Italiana” (CDI) do Włoch. W 1966 r. podpisała trzyletni kontrakt z CDI. W tym samym roku wystąpiła na scenie paryskiej Olimpii. W 1967 r. jako pierwsza i jedyna w historii polska artystka zaśpiewała na XVII Festiwalu w San Remo, a także jako pierwsza cudzoziemka na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej.
W 1967 r.[9] wracając z koncertu we Włoszech, uległa wypadkowi samochodowemu na Autostradzie Słońca[10]. Są jednak źródła, które podają inną wersję: „Początkowo Renato jechał drogą publiczną, bo oszczędzał na opłatach autostradowych. W końcu jednak wybrał autostradę. Wbrew jednak temu, co piszą biografowie Anny German, nie słynną Autostradę Słońca, czyli A-1, lecz A-14 z Rimini, która dopiero na północny zachód od Bolonii łączy się z A-1"[11]. Powracała do zdrowia przez trzy lata. Podczas rekonwalescencji napisała książkę biograficzną pt. Wróć do Sorrento?, w której wspominała swoją karierę oraz pracę artystyczną we Włoszech. W 1968 r. otrzymała Nagrodę Komitetu ds. Radia i TV za wybitne osiągnięcia w dziedzinie polskiej piosenki popularyzowanej w radiu i telewizji[12].
Na scenę powróciła w 1970 r. Nagrała trzecią płytę po polsku pt. Człowieczy los. W czerwcu 1970 r. pojawiła się ponownie na Festiwalu Piosenki w Opolu. Zdobyła tam nagrodę za piosenkę „Człowieczy los” oraz „Być może”. W 1971 r., także na festiwalu w Opolu, otrzymała nagrodę publiczności za „Cztery karty”. W maju 1971 r. brała udział w gali podczas otwarcia katowickiego Spodka przy 12 tys. publiczności. Również w 1971 r. otrzymała Nagrodę Miasta Warszawy za wybitne osiągnięcia w dziedzinie upowszechniania kultury[12].
23 marca 1972 r. zawarła związek małżeński ze Zbigniewem Tucholskim. Oboje byli członkami Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 27 listopada 1975 r. urodził się ich syn Zbigniew. Z powodu macierzyństwa German na rok zawiesiła swoją działalność artystyczną.
W 1973 r. na Festiwalu Piosenki w Opolu otrzymała wyróżnienie za piosenkę „Ballada o niebie i ziemi”. W 1974 w związku z jubileuszem Polski Ludowej odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi[13]. W 1978 r. na cześć pierwszego Polaka lecącego w kosmos, Mirosława Hermaszewskiego nagrała utwór pt. „W wielkiej kosmicznej rodzinie”. Artystka wielokrotnie występowała na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, gdzie w 1979 r. zdobyła Złoty Pierścień za piosenkę „O czym Bałtyk opowiada” i Złoty Kord (honorową nagrodę tygodnika „Żołnierz Polski”) oraz na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze (ostatni raz w 1979 r.). Jej ostatnia polska płyta została zarejestrowana w 1979 r., a ostatnia w języku rosyjskim w 1980 r.
W 1980 za osiągnięcia artystyczne została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za popularyzację polskiej piosenki w ZSRR otrzymała Honorową Odznakę TPPR (Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej).
W połowie lat 70. wykryto u niej chorobę nowotworową. Jesienią 1980 r. po powrocie z koncertów w Australii nastąpił nawrót choroby zdiagnozowanej jako mięsak kości. Będąc w zaawansowanym stadium choroby komponowała psalmy i pieśni poświęcone Bogu. Wykonywane utwory zapisywała na domowym magnetofonie. Po dwóch latach przegrała walkę z ciężką chorobą umierając nocą 25 na 26 sierpnia 1982 roku w warszawskim Szpitalu Klinicznym przy ulicy Szaserów. Pogrzeb Anny German odbył się 30 sierpnia 1982 r. Artystka została pochowana na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kw. 3, rząd 4, grób 8a); na tablicy nagrobnej umieszczono cytat z Psalmu 23: „Pan jest pasterzem moim”.
Typ głosu
Tessytura głosowa Anny German charakteryzowała się swobodnym opanowaniem dźwięków od najniższych do najwyższych. Posiadała umiejętność wykorzystania rezonatorów z podparciem oddechowym.Śpiewała sopranem liryco-spinto (wł. spinto soprano, nazywany również lirico-spinto) – najrzadziej spotykany głos kobiecy, osiągający brzmienie zarówno liryczne, jak i dramatyczne. Charakteryzuje się rozległą skalą w rejestrze od „c1” do „d3”[14].
Operowała sopranem liryczno-koloraturowym przeźroczystego, wysokiego tembru. Swym sposobem śpiewania sprawiała wrażenie lekkości brzmienia zarówno niskich, jak i wysokich nut[15].
Upamiętnienie
- Imię Anny German nosi główna ulica miasta Urgencz, w którym się urodziła[16].
- Jej imieniem została nazwana asteroida (2519) Annagerman krążąca wokół Słońca pomiędzy Marsem a Jowiszem[16].
- Od 1987 r. nosi jej imię amfiteatr w Zielonej Górze.
- W 2001 r. w Zielonej Górze zorganizowano Ogólnopolski Konkurs na Interpretację Piosenki z Repertuaru Anny German[17]. W 2002 r. przerodził się on w Festiwal Tańczące Eurydyki im. Anny German[10]. Festiwal skierowany do wokalistów z kraju i zagranicy organizuje Zielonogórski Ośrodek Kultury. Zadaniem imprezy jest popularyzacja repertuaru Anny German oraz twórczości polskich kompozytorów muzyki rozrywkowej[18].
- Niepubliczna Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. Anny German w Białymstoku.
- W lutym 2012 r. przy wejściu do domu, w którym mieszkała Anna German we Wrocławiu (ul. Trzebnicka 5) została odsłonięta tablica pamiątkowa ku jej czci[19].
- Rosyjski adwentystyczny ośrodek radiowo-telewizyjny „Głos Nadziei” zrealizował film biograficzny o Annie German[20]. W 2012 zrealizowano rosyjski serial biograficzny (w koprodukcji z Ukrainą, Polską i Chorwacją) – Anna German.
- Gwiazda imienna na Alei Sławy w Moskwie.
- W kwietniu 2013 r. Rada Miasta Rzeszowa podjęła uchwałę o nadaniu imienia Anny German jednej z nowych ulic w mieście[21].
- 14 czerwca 2013 r. Wiceprezydent Miasta Opola odsłonił gwiazdę Anny German na Alei Gwiazd Festiwalu Polskiej Piosenki.
Dyskografia
Albumy w Polsce
* 1966 Tańczące Eurydyki LP
- 1967 Recital piosenek LP
- 1970 Człowieczy los LP
- 1971 Wiatr mieszka w dzikich topolach LP
- 1971 Domenico Scarlatti – Arie z opery „Tetida in Sciro” LP
- 1974 To chyba maj LP
- 1978 Anna German LP
- 1983 Niezapomniane przeboje LP
- 1984 Jesteś moją miłością LP
- 1989 Anna German LP
- 1989 Znaki zapytania LP
- 1990 Powracające słowa vol. 1 LP
- 1990 Powracające słowa vol. 2 LP
- 1991 Zakwitnę różą CD
- 1991 Recital piosenek CD
- 1994 Nasza ścieżka CD
- 1994 Złote przeboje neapolitańskie MC
- 1995 Planeta Anna vol. 1 MC
- 1995 Planeta Anna vol. 2 MC
- 1998 Wiatr mieszka w dzikich topolach CD
- 1999 Tańczące Eurydyki CD
- 1999 Platynowa kolekcja CD
- 1999 Złote przeboje CD
- 1999 Bal u Posejdona (Złota kolekcja) CD (ZPAV: złota płyta)[22]
- 2001 Tańczące Eurydyki CD
- 2001 Recital piosenek CD
- 2001 Człowieczy los CD
- 2001 Wiatr mieszka w dzikich topolach CD
- 2001 Domenico Scarlatti – Arie z opery „Tetida in Sciro” CD
- 2001 To chyba maj CD
- 2001 Pomyśl o mnie CD
- 2003 Człowieczy los CD
- 2004 Złote przeboje CD
- 2008 Z archiwum polskiego radia – Anna German nagrania z lat 1961–1979, vol. 13 (ZPAV: złota płyta)[22]
- 2012 Wspomnienie. Anna German o sobie autobiografia na CD2
- 2013 Z archiwum polskiego radia – Anna German nagrania z lat 1961-1979, reedycja
- 2013 40 Piosenek Anny German Polskie Nagrania „MUZA” (ZPAV: złota płyta)[22]
- 2013 Recital Opole '71 – Z archiwum polskiego radia Polskie Radio S.A.
- Czwórki
- 1967 Anna German
- 1971 Piosenki Perskie
- Single
- 1967 „Deszcz na szybie” / „Uroczysko”
- 1967 „Chcę być kochaną” / „Cygański wóz”
- 1967 „Cyganeria” / „Zimowe dzwony”
- 1969 „Melodia dla synka” / „Jesteś moją miłością”
- 1970 „Człowieczy los” / „Dziękuje ci mamo”
- 1970 „Gałązka snów” / „Trampowski szlak”
- 1970 „Złociste mgły” / „Za grosiki marzeń”
- 1971 „A mama asi como” / „Quadro cartas”
- 1972 „Warszawa w różach” / „Wiatr mieszka w dzikich topolach”
- Pocztówki
- 1963 „Cyganeria”
- 1967 „A jeżeli mnie pokochasz”
- 1969 „Melodia dla synka”
- 1969 „Chcę tańczyć w majową noc”
- 1970 „Księżyc i róże”
- 1970 „Śnieżna piosenka”
- 1970 „Być może”
- 1970 „Człowieczy los”
- 1970 „Skąd przyjdzie noc”
- 1971 „Cztery karty”
- 1971 „Trzeba się nam pośpieszyć”
- 1974 „Gdy śliczna panna”
- 1975 „Gdy śliczna panna” / Lulajże Jezuniu”
- 1975 „Pozwól, żeby ktoś wziął twoje serce” / „Moje miejsce na ziemi”
- 1978 „List do Chopina”
- 1979 „Tylko w tangu” / „Dookoła kipi lato”
Albumy w ZSRR
* 1977 Kogda cwieli sady (Когда цвели сады) LP
- 1979 Drug dielfin (Друг дельфин) LP
- 1980 Nadieżda (Надежда) LP
- 1982 Posledniaja wstriecza (Последняя встреча) LP
- 1982 Echo lubwi (Эхо любви) – live '79 LP
- 1996 Niezabytyj motiw (Незабытый мотив) CD
- 1996 Łuczszyje piesni (Лучшие песни) CD
- 1998 Kogda cweli sady (Когда цвели сады) CD
- 1999 Antołogija sowieckogo szlagiera (Антология советского шлягера) MC
- 2000 Rossijskaja estradnaja muzykalnaja encykłopedija (Российская эстрадная музыкальная энциклопедия) CD
- 2000 Posledniaja wstriecza (Последняя встреча) CD
- 2001 Lubwi niegromkije słowa (Любви негромкие слова) CD
- 2001 Waszy lubimyje piesni (Ваши любимые песни) CD
- 2003 Naszy lubimyje piesni (Наши любимые песни) CD
- 2003 Zołotoj wiek russkoj estrady (Золотой век русской эстрады) CD
- 2003 Posidim, pomołczim (Посидим помолчим) vol. 1 CD
- 2003 Spasibo tiebie mojo sierdce (Спасибо тебе моё сердце) vol. 2 CD
- Czwórki
- 1967 Mieżdunarodnaja kniga (Международная книга)
- 1971 Cztoby sczastliwym byt’ (Чтобы счастливым быть)
- 1977 Ty, tolko ty (Ты, только ты)
- 1978 Ja lublu tancewat’ (Я люблю танцевать)
Albumy we Włoszech
- 1967 I classici della musica neapolitana
- Single
- 1967 „Te faie desidera'”
- 1967 „Gi” / „Prima tu Single”
- 1967 „Chi sei tu” / „Meglio dire di no”
Filmografia
Filmografia[12]:- 1966: Marynarka to męska przygoda (film dokumentalny) – obsada aktorska
- 1970: Krajobraz po bitwie – jako Amerykanka
- 1970: Prom – wykonanie muzyki (śpiew)
- 1970: Balladyna (spektakl telewizyjny) – wykonanie muzyki (śpiew)
- 1970: Wyspy szczęśliwe. Śpiewa Anna German (film krótkometrażowy) – bohater filmu
- 1977: Sudba (film) – wykonanie piosenki Echo Miłości
- 2013: Anna German (serial biograficzny) – Śpiew (w serialu zostały wykorzystane jej piosenki)
Przypisy
- ↑ Marcin Dąbrowski: Anna German. Kronika życia i pracy artystycznej. W: Anna German: Wróć do Sorrento?. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012, s. 236. ISBN 978-83-60000-96-0.
- ↑ German Anna. Encyklopedia PWN. [dostęp 2013-03-27].
- ↑ Z okładki płyty „Anna German – Z archiwum polskiego radia, vol. 13".
- ↑ „Czyja jest Anna German?” Aleksandra Chomicka. Głos Wielkopolski 07.04.2013 http://www.gloswielkopolski.pl/artykul/800457,czyja-jest-anna-german-polsko-ruska-awantura-o-anie,2,id,t,sa.html Imię babki zaczerpnięte z kalendarium z książki „Wróć do Sorrento” wydanie z 2012.
- ↑ Anna German. geotag.pl.
- ↑ Anna German – Kłamstwa w serialu o Annie German. Walentyn Lawriszyn nie istnial. Anna German nie znala ojca. W: Superseriale.pl [on-line]. 2013-05-05. [dostęp 2013-05-13].
- ↑ Anna German – biografia, emuzyka.pl.
- ↑ Migdał R. „Od geologa do gwiazdy”. Polska Gazeta Wrocławska, strona 5, 18-19 V 2013 r. [1] (artykuł omawia oryginał tej pracy o fragmencie Sudetów Zachodnich z archiwum Uniw. Wrocł.).
- ↑ Marcin Dąbrowski: Anna German. Kronika życia i pracy artystycznej. W: Anna German: Wróć do Sorrento?. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012, s. 222. ISBN 978-83-60000-96-0.
- ↑ 10,0 10,1 Tańczące Eurydyki. W: Sprawy nauki. Biuletyn Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (wydania archiwalne) [on-line]. 2005-05-02. [dostęp 2013-03-28].
- ↑ Anny German we Włoszech. Jakim samochodem jechała piosenkarka?, Marek Ponikowski, portal dziennikbaltycki.pl, 2013-04-02.
- ↑ 12,0 12,1 12,2 Anna German, Filmpolski.pl.
- ↑ Dziennik Polski, rok XXX, nr 175 (9456), s. 2.
- ↑ 76-ste Urodziny Anny German. annagerman.blog.onet.pl, 14 lutego 2012.
- ↑ Adam Buszko. Anna German – wspomnienie. „Niedziela. Tygodnik katolicki”. 8/2012, s. 39. red.nacz. ks. inf. dr Ireneusz Skubiś. Kuria Metropolitalna w Częstochowie. ISSN 0208-872X.
- ↑ 16,0 16,1 25 lat temu zmarła piosenkarka Anna German, portal Gazeta.pl, 2007-08-24.
- ↑ Marcin Dąbrowski: Anna German. Kronika życia i pracy artystycznej. W: Anna German: Wróć do Sorrento?. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik, 2012, s. 237. ISBN 978-83-60000-96-0.
- ↑ Zielona Góra: Festiwal Tańczące Eurydyki, Onet.pl, 14 maja 2007 r.
- ↑ Radio Wrocław, 16 lutego 2011 [2] i Polska Gazeta Wrocławska 17 II 2012 strona 9.
- ↑ Anna German – film biograficzny. W: Głos Nadziei [on-line]. Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”. [dostęp 2013-05-12].
- ↑ Anna German patronem ulicy w Rzeszowie. W: nowiny 24 Rzeszów [on-line]. Media Regionalne sp. z o.o. [dostęp 2013-04-23].
- ↑ 22,0 22,1 22,2 ZPAV: złote płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2013-07-02].
Bibliografia
- Anna German: Wróć do Sorrento?. Z przedmową Tomasza Raczka i jego rozmową z Mariuszem Walterem. Michałów-Grabina: Instytut Wydawniczy Latarnik im. Zygmunta Kałużyńskiego, 2012. ISBN 978-83-60000-96-0.
